Eğitimcinin eğitimi (eğiticilerin eğitimi ya da eğitici eğitimi), bir konuda uzman olan kişilere o konuyu yetişkinlere etkili biçimde öğretme becerisini kazandıran programdır; hedefi konu bilgisi değil, öğretim tasarımı, sunum, etkileşim, sınıf yönetimi ve değerlendirme becerileridir.
Temel kavramlar: eğitim (bireyde istendik davranış değişikliği oluşturma süreci), öğretim (eğitimin planlı biçimde yürütülmesi), öğrenme (deneyim sonucu davranışta kalıcı değişme), yetişkin eğitimi (andragoji), hizmet içi eğitim, eğitim ihtiyacı (mevcut yeterlik ile beklenen yeterlik arasındaki fark) ve öğrenme hedefi (eğitim sonunda katılımcının ne yapabileceğinin ölçülebilir ifadesi).
Eğitici rolleri: konu uzmanı, tasarımcı, sunucu, kolaylaştırıcı (yetişkin eğitiminde temel rol), yönetici (zaman ve grup dinamiği), değerlendirici ve model. Katılımcı rolleri: yetişkin katılımcı pasif dinleyici değil, deneyim getiren, öğrenme sorumluluğunu paylaşan, soru soran ve geri bildirim veren aktif öğrenendir; eğitici, katılımcının bu rolü üstlenmesini ortam ve yöntemle mümkün kılar.
Öğrenme türleri: bilişsel (bilgi ve kavrama), duyuşsal (tutum ve değer) ve psikomotor (beceri) öğrenme ile bunların Bloom taksonomisindeki düzeyleri (hatırlama, anlama, uygulama, analiz, değerlendirme, yaratma); her öğrenme türü farklı yöntem ve ölçme aracı gerektirir.
Öğrenme engelleri: fizyolojik (yorgunluk, açlık, gürültü), psikolojik (kaygı, özgüven eksikliği, zorla gönderilme direnci), bilişsel (ön bilgi eksikliği, bilişsel yük, dikkat süresi), sosyal (grup baskısı, hiyerarşi), öğretimsel (hedefsiz içerik, tek yönlü anlatım) ve kurumsal (eğitimin işle bağının kurulmaması, yönetici desteği eksikliği) engeller; eğitimci bu engelleri tasarım ve yönetimle önceden azaltır.
Andragoji nedir: çocuk eğitimi anlamına gelen pedagojiden farklı olarak yetişkinlerin öğrenmesine yardım etme sanatı ve bilimi olarak tanımlanan ve Malcolm Knowles tarafından sistemleştirilen yetişkin öğrenme yaklaşımıdır.
Altı temel varsayım: yetişkinler neden öğrendiklerini bilmek ister (bilme ihtiyacı), kendi kararlarından sorumlu olmak ister (öz benlik kavramı), zengin deneyim birikimiyle gelir (deneyimin rolü), gerçek yaşam görevleri ve sorunlarıyla ilgili konuları öğrenmeye hazırdır, öğrenmeyi konu merkezli değil sorun ve görev merkezli ister ve içsel güdüleyicilerle (iş doyumu, özsaygı) öğrenir.
Yetişkin eğitimi ilkeleri, bu varsayımlardan türetilen uygulama kurallarıdır:
Yetişkin öğrenme teorileri: davranışçı yaklaşım (uyarıcı-tepki, pekiştirme; beceri eğitiminde), bilişsel yaklaşım (bilgiyi işleme, bilişsel yük; içeriğin yapılandırılmasında), yapılandırmacı yaklaşım (öğrenen kendi anlamını kurar; vaka ve tartışma yöntemlerinde), deneyimsel öğrenme döngüsü (Kolb: somut deneyim, yansıtıcı gözlem, soyut kavramsallaştırma, aktif deneme), dönüştürücü öğrenme (Mezirow: varsayımların sorgulanmasıyla bakış açısı değişimi) ve sosyal öğrenme (Bandura: model alma).
Kamu ve özel sektör eğitimlerinde en sık ihlal edilen ilke, katılımcıların zorunlu olarak gönderildiği ve amacı açıklanmayan eğitimlerde bilme ihtiyacı ile içsel güdülenmenin göz ardı edilmesidir; eğitici, ilk on dakikada eğitimin katılımcının işine somut katkısını göstererek bu direnci kırar.
Eğitim ihtiyaç analizi nasıl yapılır: eğitim ihtiyacı, mevcut performans ile beklenen performans arasındaki ve eğitimle kapatılabilecek farktır; analiz üç düzeyde yapılır: kurumsal düzey (stratejik hedefler, mevzuat, denetim bulguları), görev düzeyi (görev tanımları ve yetkinlik modelleri) ve birey düzeyi (performans değerlendirme, öz değerlendirme, beceri testleri).
Veri toplama araçları: anket, görüşme, odak grup, gözlem, belge incelemesi (hata ve şikâyet kayıtları) ve test. Analiz sonucunda eğitimle çözülebilecek ihtiyaçlar (bilgi ve beceri eksikliği) ile eğitimle çözülemeyecek sorunlar (kaynak, süreç, motivasyon sorunları) ayrılır, öncelik sırası belirlenir ve yıllık eğitim planı kararlaştırılır.
Eğitim hedeflerinin belirlenmesi: her eğitim için ölçülebilir öğrenme hedefleri yazılır; iyi bir hedef katılımcı odaklı (katılımcı ne yapabilecek), gözlenebilir bir eylem fiili içeren (listeler, hesaplar, uygular; "bilir" ve "anlar" gibi ölçülemeyen fiillerden kaçınılır), koşul ve ölçüt belirten (verilen örnek dosyada, yüzde doksan doğrulukla) ve Bloom düzeyine uygun bir cümledir.
İçeriklerin yapılandırılması: hedeflerden geriye doğru içerik seçimi, mantıksal sıralama (basitten karmaşığa), modüllere bölme, her blok için yöntem ve materyal eşleştirme, ön bilgi ve hedef kitle düzeyine uyarlama, mevzuat ve teknik içerikte güncellik kontrolü ve materyallerin (sunum, katılımcı kitapçığı, çalışma yaprakları, vaka metinleri) hazırlanması.
Zaman planlaması ve akış: giriş (tanışma, beklentiler, amaç; ilk on beş dakika), gelişme (öğrenme blokları; dikkat eğrisine göre yirmi-otuz dakikalık bölümler) ve kapanış (özet, eylem planı, değerlendirme; son yirmi dakika). Süre planında her doksan dakikada en az on beş dakika ara, yüzde on yedek zaman bırakılır; akış planı dakika bazında yazılır ve prova edilir.
Eğitimcinin sunum becerisi, konferans sunumundan farklı olarak öğrenmeyi kolaylaştırmaya odaklanır.
Sunum araçlarının doğru kullanımı: slaytlar konuşmanın metni değil görsel desteğidir (slayt başına tek fikir, az metin, büyük yazı), yazı tahtası ve flipchart etkileşim için, video ve animasyon kısa ve amaçlı, canlı yazılım gösterimleri önceden prova edilir; uzaktan eğitimde kamera, ses, ekran paylaşımı ve dikkat süresi kuralları ayrıca öğrenilir ve teknik arıza için B planı hazır bulundurulur.
Sahne hâkimiyeti ve beden dili: duruş (dengeli, katılımcılara dönük), hareket (amaçlı yer değiştirme), göz teması (her katılımcıya sırayla), el ve kol hareketleri (mesajı destekleyen, abartısız), yüz ifadesi ve mesafe kullanımı; beden dili konuşmadan önce güvenilirliği kurar ve tutarsız beden dili içeriğin inandırıcılığını yok eder.
Diksiyon, ses tonu ve vurgu: doğru boğumlama, konuşma hızı (dakikada yaklaşık yüz kırk kelime), ses şiddetinin salona göre ayarlanması, tonlama ve vurguyla anahtar kelimelerin öne çıkarılması, duraklama, tekdüzelikten ve dolgu sözcüklerden (ııı, yani, şey) kaçınma, nefes kontrolü ve ses sağlığı. Diksiyon ve hitabet için diksiyon ve hitabet rehberi, sunum yapısı için sunum teknikleri rehberi, beden dili için beden dili ve kişisel imaj rehberi ayrıca hazırlanmıştır.
Katılımcı dikkatini canlı tutma: her yirmi dakikada etkinlik değişimi, hikâye ve gerçek vaka anlatımı, ölçülü mizah, isimle hitap, merak uyandıran sorularla bölüm açma, hareket içeren etkinlikler, kısa tekrar ve özetler ve enerji düşüşü saatlerinde (öğle sonrası) uygulamalı çalışma. Dikkat, içeriğin ilgi çekiciliğinden çok eğiticinin ritim ve çeşitlilik yönetimine bağlıdır.
Etkileşimli öğrenme yöntemleri, yetişkinin deneyimini ve katılımını öğrenmenin merkezine koyan yöntemlerdir:
Soru-cevap teknikleri: açık uçlu ve düşündürücü sorular, soru sorduktan sonra bekleme süresi (en az beş saniye), yanlış cevabı utandırmadan düzeltme, bilinmeyen sorularda dürüst olma. Geri bildirim teknikleri: davranışa odaklı, somut, zamanında ve dengeli geri bildirim; kişiye değil işe yönelik olması ve katılımcının geri bildirime cevap hakkı.
Yöntem seçiminde ölçütler: öğrenme hedefinin türü ve düzeyi, grup büyüklüğü, süre, katılımcı profili ve eğiticinin yöntem deneyimi; bir eğitimde en az üç farklı yöntem kullanılması ve yöntemin hedefe hizmet etmesi kuraldır.
Zor katılımcılarla başa çıkma, eğitimcinin en çok zorlandığı alandır; zor davranış çoğu zaman kişilik değil, ihtiyaç ya da direnç belirtisidir.
Katılımcı profilleri ve yaklaşımlar: sürekli konuşan ve baskın katılımcı (söz hakkını yapılandırma, zaman sınırı, görev verme), sessiz ve içine kapanık katılımcı (küçük grup, yazılı katkı, zorlamama), her şeyi bilen ve eğiticiyi sınayan katılımcı (deneyimini kaynak olarak kullanma, kişiselleştirmeme), olumsuz ve şikâyetçi katılımcı (duyguyu kabul etme, çözüm odaklı yönlendirme), dikkati dağınık katılımcı (ortak kurallar, etkinlikle içeri çekme), muhalif ve tartışmacı katılımcı (dinleme, sınır koyma) ve zorla gönderilmiş isteksiz katılımcı (bilme ihtiyacını karşılama, işine somut fayda gösterme).
Çatışma yönetimi ve iletişim dili: sınıf içi çatışmalar önce önlenir (ilk oturumda ortak kurallar, saygı ve gizlilik ilkeleri), çıktığında ise sakin kalma, aktif dinleme, duyguyu yansıtma, ben dili, olguya odaklanma, kazan-kazan arayışı ve gerekirse konuyu park etme ile yönetilir; sınırın aşıldığı durumlarda (hakaret, ayrımcılık) net tavır ve gerekirse kurum yetkilisine başvurma gerekir.
Sınıf yönetimi: zaman yönetimi (başlangıç ve bitiş saatine sadakat), mekân yönetimi, grup dinamiğinin okunması, kural ve ritüeller (telefon, söz alma, ara), katılımın dengelenmesi ve beklenmedik durumlar (teknik arıza, düşük katılım) için esneklik.
Uygun geri bildirim verme: katılımcının cevabına ve davranışına verilen geri bildirimin anında, somut, davranışa odaklı ve dengeli olması, başarıyı grup önünde takdir edip düzeltmeyi mümkünse birebir yapmak ve eğiticinin de geri bildirim istemesi (gün sonu üç soru: ne işe yaradı, ne eksik kaldı, ne değişmeli).
Zor kişilerle iletişimin genel ilkeleri için zor insanlarla başa çıkma rehberi, geri bildirim becerisi için yönetim becerileri ve geri bildirim rehberi tamamlayıcıdır.
Eğitim değerlendirme yöntemleri, eğitimin işe yarayıp yaramadığını dört düzeyde ölçen Kirkpatrick modeliyle çerçevelenir.
Eğitici performans analizi: katılımcı formlarındaki eğitici boyutu (alan bilgisi, anlatım, etkileşim, zaman yönetimi), gözlemci ya da eş eğitici değerlendirmesi (yapılandırılmış gözlem formu), video kayıt üzerinden öz değerlendirme, eğitici gelişim planı (güçlü yönler, gelişim alanları) ve kurum içi eğitici havuzunun akreditasyonu (asgari puan, yenileme eğitimi).
Eğitim sonrası izleme, eğitim ihtiyaç analizinin bir sonraki yılı için veri üretir ve döngüyü kapatır; kurumun eğitim yönetim sistemi (katılım kayıtları, sertifikalar, değerlendirme sonuçları) bu döngünün altyapısıdır ve kamu idarelerinde hizmet içi eğitim yönetmelikleri ile yıllık eğitim planı raporlarına bağlanır. Performans ve geri bildirim sistemi için performans değerlendirme sistemi rehberi tamamlayıcıdır.
Eğitimcinin eğitimi aşağıdaki gruplar için uygundur:
Eğiticilerin eğitimi sertifikası: İSG mevzuatında iş güvenliği uzmanlığı ve işyeri hekimliği eğitim kurumlarında eğitici olabilmek için üniversiteler ya da Millî Eğitim Bakanlığı onaylı kurumlarca verilen en az kırk beş saatlik eğiticilerin eğitimi programını tamamlayanlara verilen belge aranır; bu program o belgeye hazırlık ve eğitimcilik becerilerini geliştirme niteliği taşır, belge şartı olan katılımcılar için içerik ve süre ilgili mevzuata uygun biçimde planlanır.
Eğitimcinin eğitimi sertifika programı, eğitimin temelleri ve yetişkin eğitimi ilkeleri, eğitim planlaması ve hazırlık süreci, etkili sunum teknikleri, etkileşimli öğrenme yöntemleri, zor katılımcılarla başa çıkma ve sınıf yönetimi ile değerlendirme ve izleme olmak üzere altı modülden oluşur; uygulamalı bölümde her katılımcı kendi konusundan bir mikro eğitim (on-on beş dakika) tasarlar, sunar, video kaydıyla kendini izler, akran ve eğitici geri bildirimi alır ve bir ölçme aracı ile memnuniyet formu hazırlar. Program kişisel gelişim eğitimi dizisinde sunum teknikleri, diksiyon ve hitabet, beden dili ve etkili iletişim programlarının eğitmenlik becerisine odaklanan ileri modülüdür ve kişisel ve kurumsal gelişim eğitimi programları arasında kurumların iç eğitici havuzu kurma projelerinin temel eğitimi olarak, kurumun kendi eğitim konuları ve katılımcı profilleri üzerinden uyarlanarak verilir. Katılımcılara e-Devlet üzerinden doğrulanabilen katılım belgesi verilir.